كه هشياران زنده و هدفدار با مشاهدهء عظمت و كمال رهروان منزلگه حقيقت ، به هيجان و تكاپو وادار ميشوند و خود را اعضائى از آن كاروان تلقى ميكنند كه حتى اگر سبقت بر آنان بگيرند برميگردند و گرفتن از دست آنانرا وظيفه و عامل سرعت در حركت مىدانند . در آيات قرآنى در چند مورد دستور به مسابقه داده شده است ، نه مسابقه در ميدان تنازع در بقا و خونريزى ، بلكه براى پاك شدن از آلودگيها و ورود بر جاذبهء لقاء اللَّه ( ديدار خداوند ) : * ( سابِقُوا إِلى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ ) * ( 1 ) ( سبقت كنيد به بخشايش پروردگارتان ) و نه براى انحصار قدرت در راه سلطه گرى و برچيدن بساط مسابقه در فضيلت و شرافت و تقواى انسانى . * ( أُولئِكَ يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ وَهُمْ لَها سابِقُونَ ) * ( 2 ) ( آنان مردمى هستند كه به آيات الهى ايمان آورده‌اند ، در راه وصول به خيرات شتاب ميكنند و آنان براى خيرات سبقت مىجويند ) نه سبقت براى اشباع خودخواهيهاى ويرانگرشان . 9 ، 10 - ا فلا تائب من خطيئته قبل منيّته الا عامل لنفسه قبل يوم بؤسه ( آيا بازگشت كننده اى از گناه پيش از فرا رسيدن مرگش نيست ، آيا كسى نيست كه پيش از روز سخت و دردناكش بر خود كارى كند . ) آيا مىتوانيم پيش از فرا رسيدن مرگ ، زندگى را پاك نموده و اين امانت الهى را بدون نقص به پيشگاه خداوندى ببريم آيا مىتوانيم پيش از مشاهدهء نتايج شرمآور پستىها و وقاحتهاى خود ، چاره اى بينديشيم و جان خود را از گرداب مهلك سرنوشت نجات بدهيم آرى ، مىتوانيم . مگر ما انسان نيستيم مگر ما آن قدرت را نداريم

--> ( 1 ) الحديد آيهء 21 ( 2 ) المؤمنون آيهء 61